จรรยาบรรณของผู้ประกอบวิชาชีพ

จรรยาบรรณ (Code of Conduct) (Professional Ethics) หมายถึง ประมวลกฎเกณฑ์ความประพฤติหรือประมวลมารยาท ของผู้ประกอบอาชีพนั้น ๆต้องเป็นเอกลักษณ์ทางวิชาชีพ ใช้ความรู้ มีองค์กร หรือสมาคมควบคุม

  1. ประมวลความประพฤติที่ผู้ประกอบอาชีพการงานแต่ละอย่างกำหนดขึ้น เพื่อรักษาและส่งเสริมเกียรติคุณชื่อเสียงและฐานะของสมาชิก อาจเขียนเป็นลายลักษณ์อักษรหรือไม่ก็ได้
  2. หลักความประพฤติที่เป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจให้มีคุณธรรมและจริยธรรมของบุคคลในแต่ละกลุ่มวิชาชีพ

ศีลธรรม (Moral)

1.  ความประพฤติที่ดีที่ชอบ หรือธรรมในระดับศีล
2.  หลักความประพฤติที่ดีสำหรับบุคคลพึงปฏิบัติ

คุณธรรม (Virtue) แนวความคิดที่ดีเป็นตัวบังคับให้ประพฤติดี
1. สภาพคุณงามความดีทางความประพฤติและจิตใจ
2.  คุณธรรม คือจริยธรรมที่แยกเป็นรายละเอียดแต่ละประเภท หากประพฤติปฏิบัติอย่างสม่ำเสมอ ก็จะเป็นสภาพคุณงามความดีทางความประพฤติและจิตใจของผู้นั้น

ธรรมาภิบาล (Good Governance)
1. การจัดการปกครอง การบริหารปกครอง การบริหารกิจการบ้านเมือง การควบคุมดูแลกิจการ การกำกับดูแลที่ดี อันเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับกระบวนการ (Process) และระบบ (System) ซึ่งองค์การหรือสังคมได้มีการปฏิบัติหรือดำเนินการ (Operate)

2. มักครอบคลุมประเด็น ดังนี้
– การมีส่วนร่วมของประชาชน(Participation)
  – นิติธรรม (Rule of law)
  – ความโปร่งใส (Transparency)
  – การตอบสนอง (Responsiveness)
  – การแสวงหาฉันทามติ (Consensus oriented)
  – ความถูกต้อง ความเสมอภาค ยุติธรรม เที่ยงธรรม (Equity)
  – ประสิทธิผลและประสิทธิภาพ (Effectiveness & Efficiency)
– ภาระรับผิดชอบ (Accountability)

รองศาสตราจารย์ ดอกเตอร์ ทศพร ศิริสัมพันธ์

http://www.sti.or.th/uploads/pdf/cv/board/20.pdf

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

Loading...