ข้าราชการบำนาญ

สิทธิข้าราชการ บำเหน็จบำนาญข้าราชการบำนาญ

ข้าราชการเมื่อเกษียณอายุราชการเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ก็ต้องพ้นจากตำแหน่ง กลายเป็นข้าราชการบำนาญ แต่คำว่า “เกษียณ” ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน มีความหมายว่า “สิ้นไป” ซึ่งใช้เกี่ยวกับการกำหนดอายุ ก็ยกตัวอย่าง เช่น เกษียณอายุราชการ ของข้าราชการ ก็จะหมายถึงการสิ้นกำหนดเวลารับราชการหรือการทำงาน ปัจจุบันประเทศไทย ถือกำหนดให้บุคคลที่มีอายุ 60 ปีบริบูรณ์ ต้องเกษียณอายุพ้นจากสภาพการทำงานเพื่อให้ร่างกายได้พักผ่อนจากการทำงานที่ตรากตรำมาหลายปี   พระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการ (ฉบับที่ ๒๕) พ.ศ. ๒๕๕๑ “มาตรา ๑๘ ข้าราชการซึ่งมีอายุครบหกสิบปืบริบูรณ์แล้วเป็นอันพ้นจากราชการเมื่อ สิ้นปีงบประมาณที่ผู้นั้นมีอายุครบหกสิบปีบริบูรณ์ กวามในวรรคหนึ่งมิให้ใช้บังคับแก่ข้าราชการพลเรือนในพระองค์ สมุหราชองกรักษ์ รองสมุหราชองกรักษ์ ข้าราชการการเมือง เถะข้าราชการซึ่งมีกฎหมาขบัญญัติเรื่องการพ้น จากราชการ ไว้เป็นอย่างอื่น การพ้นจากราชการของข้าราชการพลเรือนในพระองค์ สมุหราชองครักษ์เเละรองสมุหราชองครักษ์ ให้เป็นไปตามพระราชอัธยาศัย” บำเหน็จบำนาญ พระราชบัญญัติบำเหน็จบำนาญข้าราชการ พ.ศ.๒๔๙๔ และที่แก้ไขเพิ่มเติม ข้าราชการ หมายถึง ทหารและข้าราชการพลเรือน ทหาร หมายถึง นายทหารสัญญาบัตร นายทหารประทวน ตลอดจนว่าที่ยศนั้นๆ และพลทหารประจำการ ข้าราชการพลเรือน หมายถึง – […]

Loading...